غم ها با من هر حرف میزنند غصه ها ، قصه میگویند فرشته هایم اینها هستند و من اشک میریزم که چرا قسمت من تنهایی بود ؟!!!!!!

پنجره آه کشید رعد فریاد کشید آسمان غرّید و قطره قطره لغزید رخ خشک خاک را آب باران پاشید توی کوی و برزن عطر باران پیچید گنجشک پرید غنچه خمیازه کشید پرده از رخ برچید پنجره هم خندیدپ.ن باران میبارید و تو نمیترسیدی از رعد ، نمیترسیدی از برفهای سنگین . برای سرکشی به پشت بامها میرفتی تا ما آسوده باشیم و م...

هر سحر خوشه بچینم ز غزلهای تو من هر سحر قصه بگویی تو برای دل من یک زمان مویه کنم ، اشک بریزم ز برای دل تو یک زمان خنده کنی ، خنده برای دل من

پروانه شده این دل من تا که بیاید صد بوسه زند روی گل و شُکر بکارد تا درگه گل نغمه زند باز برقصد بر جان گلش از بن جان، عشق ببارد

پاییز آمد ؛ بوی سیب آمد ، بوی نم خاک اما تو نبودی ؛ تو نیستی .دیگر بوی تو را در کوچه های مهر نفس نمیکشم . که مبتلایم به بیمهری . پاییز خودش کم درد ندارد که غمهای من هم سنگینی کند بر شانه هایش. پاییز خودش مانده میان دو داغ ؛ داغ تابستان و فراق زمستان .من بارها شنیده ام مرثیه ی باد پاییزی را و نعره ی ...

شده ام خاک تا بیایی پا گذاری به رخ منتظرم شده ام آب تا ببینم رخ دلربای تو ، جان سپرمشده ام باد تا دمادم به هوای سر کویت نگرم شده ام اخگر سرکش تا بیاید ز تو اینک خبرم Adblock test (Why?)

آن روزها بچه ها هنوز کوچک بودند ؛ دخترم دو ساله و پسرم نه ساله . به پیشنهادهای مکرر آقای سین ، همکار همسرم ما هم بالاخره لبیک گفتیم و راهی سفر مشهد شدیم . اینبار را اگر قبول نمیکردیم خیلی بد میشد چون آنها فکر میکردند بهانه میآوریم . همان روز که قرار بود راه بیوفتیم از قضا مستاجر سالهای پیش ، از اصفه...

لحظاتی بعد ما همسفر جاده بودیم . همبازی نسیم و باد . و باز به حرمی دیگر رسیدیم و اتراق کردیم . گفتند که خسته ی راهند و نیازمند استراحت . ان سال اقای سین برای اولین بار یک ماشین صفر و یک موبایل خریده بود . موبایل مثل الان همهگیر نبود . بنابراین ذوق داشت و ما هم خوشحال بودیم همسفرمان راحت است . در است...

در این روزهای واپسین اسفند ماه، فقط مطالعه ی چند رمان می توانست اندکی از تلخیهای این ایام قرنطینگی را بکاهد. یکی رمان برباد رفته، اثر مارگارت میچل و دیگری بادبادک باز نوشته ی خالد حسینی. البته رمان دی

رستاخیز بهارزمستان، با کوله بار اندوخته ها و با آن شولای سفید وبلندش، به انتهای مرزهای وداع می رسد. چه تلخاست آخرین بوسه ی خداحافظی، وقتی ناگزیر ازرفتنی. برفهای سپید، بی تاب از شراره های نگاهخورشید،

پا به پای من بیا و زمزم اشک مریم را، گلاب روح بخشِ داغ سیاوش کن.عاشقانه، دستم را بگیر و از تماشاخانه ی چشمانت، بنگر بر عشقبازی نسیم; آنگاه کهبا اعجاز نفخه ای، اشک از حریر رخسارش می زداید و پیِ دلدار

الهی، چندیست عنان صبر و طاقت از کف داده ام و پیمانه ی شکیبایی ام، لبریز گشته. الهی ، مرا از گمراهی گمان و تردید، رهایی بخش و به سرای رجا و امیدواری سامان ده. اراده ام را در طلب عشقت، استوار گردان و م

خجل شدم زِ هر تار موی سفید مادرم/ انگار قصه می گفت، رنجهای نانوشته را

برخیز که سلام ما بی جواب مانده است/ برخیز که مشکل ما نا صواب مانده است. برخیز و درس "عقل و دیانت "بده به ما/ چندی ست که کلاس، بی کتاب مانده است. برخیز ای ناو خدای "سفینه" ی نجات/ چشم همسفران به ا

ميان درختان، آدم را ميجست؛ درختاني كه هر كدام يادگار روزي_روزگاري بودند. يكي را روز تولد هابيل كاشته بودند، و يكي را براي قابيل كه از آن بالا برود و كودكي خود را جشن بگيرد. سپيدار جوان هم يادگار

چنانم خسته از بازی این گردون کج رفتارکه من میل شکفتن در بهاران هم نمی بینم

"صاحب،" برادر "حلیمه "برای پخش شبنامه، از حلیمه کمک می گیرد تا به او شک نکنند. حلیمه، منتظر برادر می نشیند و در کنار شط، با جوانی روبرو می شود به نام" رام. "رام، از منداییان اهواز است. بعد از اندک آشن

به سمتش رفت و در حالی که گریه می کرد، گفت: بابا، چه کارایی می کنی؟ گفت: بابا جان کاری نکردم. صداش ضعیف تر شده بود و انگار در آغوش پدرش بود. من هیچ کدام از این صحنه ها رو نمی دیدم چون در آشپزخونه مشغول

دوم راهنمایی بودم و هنوز درگیر جنگ. خانم رضایی معلم قران روزی به کلاس آمد و تعداد زیادی کاموا را بین دانش آموزان تقسیم کرد که برای بچه های رزمنده لباس ببافیم. چند تا کاموای کرم و طوسی هم به من داد و گ

" بچه ی شما غیر قانونیه" این دقیقا جمله ای بود که به محض ورود به دفتر مدرسه شنیدم. خانم اکبری مدیر مدرسه وقتی احضارم کرد این جمله را به زبان آورد و من لحظاتی بهت زده نگاهش می کردم. او می خندید و من هم